NIEZALEŻNOŚĆ W SZTUCE

Na początku lat 60-tych, młodzi artyści stawali przed wyborem – wchodzić w układy ówczesnego systemu kreowania twórców – Akademia, Związek Plastyków, Mecenat Państwa – albo szukać innej drogi. System był dość szczelny i nie pozwalał na inne pole manewru. Artysta kończył Akademię, następnie starał się o członkostwo w Związku Plastyków. Z legitymacją Związku – był plastykiem, bez legitymacji – nie był. Mógł być hobbystą, amatorem. Bez legitymacji nie mógł zakupić materiałów malarskich, nie mógł wystawiać swoich prac, ani ich sprzedawać. W mentalności urzędników i decydentów twórca „niezależny” nie istniał. Wszyscy twórcy musieli być w Związku. Związek był jeden – wyboru nie było. Zasada była prosta – jeden naród, jedna partia.

BARBAKAN

Na początku 1962 roku zaczęły się wystawy na murach wokół warszawskiego Barbakanu. W warunkach bezwzględnej „odwilży” artyści malowali, wystawiali i sprzedawali obrazy bez ingerencji komisji kwalifikacyjnych, cenzury itp. Malarstwo abstrakcyjne i przedstawiające wystawiali: Naliwajko, Kupczyński, Szajewska, Mieliwodzki, Popielarczyk, Smolarek, Romuald Dąbrowski – Naldek, Jerzy Lassota i wielu innych. W połowie 1967 roku zaczęło się przykręcanie politycznej śruby – przyjechała milicja i…..skończył się festiwal niezależnej twórczości na Barbakanie. Po likwidacji wystaw barbakanowych większość wystawiających tam artystów wyemigrowała na Zachód

.